وقتی وارد کافه دلات شد بوی عطرش همه جا رو پر کرد. موهای خرماییش رو پیچ داده بود بالا و مثل دامادا شده بود. مژه هاش مثل همیشه فر خورده بود، چشاشم همون برق همیشگی رو داشت. آستیناش رو تا زده بود بالا و

آرزوهایم رابادبادکی که پدر می ساخت ،به آسمان می بردامروز بادبادکی خریده ام تا بوسه ام را برایش ببرد سلامدلم خوش بود توی نبودنم دوستای مجازی احوالم رو می پرسندولی... ممنون از دهه شصتی بزرگوار و خواهر عزیزشون

هر انسان لبخندی از خداست و تو زیباترین لبخند خدایی در ستاره باران میلادت، میان احساس من تا حضور تو حبابی است از جنس هیچ ....از دستان من تا لمس نگاه تو آسمانیاست به بلندای عشق .....روزت مبارک, فرشته زندگیم

روزی در یک دهکده کوچک، معلم مدرسه از دانش آموزان سال اول خود خواست تا تصویری از چیزی که نسبت به آن قدردان هستند، نقاشی کنند. او با خود فکر کرد که این بچه های فقیر حتماً تصاویر بوقلمون و میز پر از غذا

پاییز را می بینی؟از غم نداشتن پدر اینگونه آشفته شد سلامنت که قطع شد، انگار دنیا رو سرمون خراب شد اما نه...گفتیم فرصتی میشه واسه دور هم بودن... شد 30 آبانهر سال اون موقع که میشه، به هم میریزم و هر چقد

رسم آدمها همین استاگر بودی که هیچاگر نبودی دیگران هستند

دلم تنگ است مثل لباس سالهای دبستانممثل سالهای ماموریت طولانی پدر که نمی فهمیدم وقتی می گویند ، کسیدور است یعنی چقدر دور؟

پدر که نداشته باشیهیچ کس نمی فهمه تو دنیا چی بهت می گذره.پدر که نداشته باشیهیچ کس درک نمی کنه پشت هر لبخندتچند هزار بغض پنهان شدهپدر که نداشته باشینباید از هیچکس، هیچ انتظاری داشته باشیتو محکومی به ب

تنهایی مهربانم کرده استشبیه سربازی که از روی برجکدیده بانی برای تک تیراندازآن سوی مرز، دست تکان میدهد هیچ وقت کسی رو به خاطر سرنوشت و اتفاقات زندگیش و تنهاییش سرزنش نکنید چون هیچ نقشی در به وجودآمدنشون نداره....

خسته شدم از این همه نوشتن و راه به جایی نبردناز این همه اتفاقات و مشکلات حل نشده چند سال دیگه بنویسم؟ خسته شدم بابا...از قوی بودن خسته ام، دلم شانه ات را میخواهد که تکیه دهم به آن و بی خیال همه دنیا دلتنگی هایم را ببارم...پس تو کجایی؟

نزدیک شهر کرمان قلعه ای است معروف به قلعه هفت دخترانو می گویند که در زمان اردشیر بابکان شخصی در آنجا بوده که هفت دختر داشته و کار آنان چرخ ریسی بوده. روزی یکی از آن دختران به شهر میرود که پشم بخرد در

دختر گلم....تو را دوست داشتن اگر یک خطاستبه تکرار باران خطا میکنم ....

حیف میدانم که دیگر بر نمی داری از آن خواب گران ،سر تا ببینی خردسال سالخورد خویش را کاین زمان چندان شجاعت یافته استتا بگوید: « راست میگفتی پدر»

خدایا دلم خیلی گرفته...میشه کمکم کنیکم آوردم

پدرم هر وقت می گفت " درست میشود "تمام نگرانی هایم به یکباره رنگ می باخت. گاهی چه سخت میشود زندگیت، خودت را به هر راهی هم که بزنی، انگار قرار نیست هیچ وقت دلت آرام بگیرد.بابادیشب از اون مواقعی بود که وجودت به شدت نیاز بود.

هوا سرد است و امیدی به تابستان فردا نیستچه خورشیدی؟ چه گرمایی؟ نه جانم این خبرها نیستدماوندی که سر تا پا چهل سال است یخ بستهاگر آتش بگیرد هم حریف غول سرما نیستزمستان است و بورانی که سوزش خانمانسوز اس

پدر یعنی شرف یعنی عشیره پدر یعنی برند یک قبیله

زندگی ست دیگر... همیشه که همه رنگهایش جور نیست، همه سازهایش کوک نیست. باید یاد گرفت با هر سازش رقصید حتی با ناکوک ترین ناکوکش. اصلا رنگ و رقص و ساز و کوکش را فراموش کن. حواست باشد به این روزهایی که

یاد دارم در غروبی سرد سردمی گذشت از کوچه ما دوره گرد داد می زد: "کهنه قالی می خرم دست دوم، جنس عالی می خرمکوزه و ظرف

پدر صریح بگویم، صریح و بی پرده:پدر نگاه بکن، دخترت کم آورده ...